طبیعت و انسان

ببینید غریزه بسیار قدرتمند و مشهودی در نوع انسان هست که باعث حفظ ذات و دوری از رنج و کسب حداکثر قدرت و لذت می شود. از این باب میگویم غریزه است که این را در تمام کودکان و در تمام سنین مختلف مشاهده میکنیم. یعنی می بینیم که آن ها نیازهای خود را از طریق گریه کردن اعلام میکنند، وقتی میترسند بدنشان منقبض می شود و در سنین بالاتر به پدر مادر پناه میبرند و وقتی کاری را به آن ها میسپاری تا لذتی را در آن برایشان تعریف نکنی انجام نمیدهند. به نظر میرسد -طبق مشاهدات- این قانون را میتوان به دیگر موجودات زمینی هم نسبت داد و آن را به کل طبیعت هم تسری داد. در کل طبیعت هم میبی...

اتفاقی که افتاد این بود که یک شاه از مسند قدرت پایین آمد ولی به نظر میرسه که نیاز ذهنی و روانی مردم به شاه هنوز بر مسند برقراره. اگر درست نگاه کنیم قدرت و قدرتمند پرستی از صفات زشت برقرار جامعه ماست. کمتر کسی به خاطر قانون مدنی (مدنیت) این قدرت و قدرتمند ها (قوانین جنگل) رو نادیده میگیره......

به نظر میرسد که تصور آدم ها از پدیده عشق وابسته است به جهان بینیشان. اما فارغ از ماهیتش هر چه که هست وقتی وارد زندگی فرد میشود هم در نگاه فرد اثر مثبت دارد و هم در عملکردش. حال بهتر، دنیای رنگی تر، اعتماد به نفس بالاتر، نشاط و سرزندگی بیشتر و در کل همه چیز را بهتر و با کیفیت تر میکند. چه این را از ترشح هرمون های بدنی بدانیم چه از تغیرات روحی و روانی، در هر حال وجود دارد. درست برای همین هم هست که باید عاشق بود. در هر حال و وضعی که هستیم باید معشوقی برای خودمان دست و پا کنیم و عاشقی کنیم. عاشقی را البته نمیشود منحصر به روابط انسان با انسان کرد بلکه به هر چیزی...

باید واقع بین بود... آدم ها معمولا یک دوره ای دارند. هر کاری هم کرده اند در همان یک دوره است. بعدش دیگر تمام میشود... و نوبت را باید به دیگران داد. به نظر مهم این است که به هیچ چیز آن یک دوره آنقدری دل نبندیم که بعد که نوبتمان تمام شد دل کندن سخت باشد......

ایدئولوژی ها معمولا برای این ساخته میشوند تا بگویند -و متقاعد کنند که- چرا باید این گونه زیست یا اینطور رفتار کرد؟ قوی ترین هاشان هم زمان #جنگ بوجود می آید. چون آنجا باید کسی پیدا شود و بگوید که چرا باید بمیریم و دیگرانی هم قانع شوند، و در واقع بروند و بمیرند. واقعا عجیب است! در تمامایدئولوژی ها معمولا برای این ساخته میشوند تا بگویند -و متقاعد کنند که- چرا باید این گونه زیست یا اینطور رفتار کرد؟ قوی ترین هاشان هم زمان جنگ بوجود می آید. چون آنجا باید کسی پیدا شود و بگوید که چرا باید بمیریم و دیگرانی هم قانع شوند، و در واقع بروند و بمیرند. واقعا عجیب است...

تنها اصل گواهی و شهود در بودیسم: "فقط چیزی را تایید کن که آن را یا تحقق بخشیده باشی یا شناخته باشی یا دیده باشی." . بودا در خانواده ای ثروتمند به دنیا آمد. روزی بیرون از منزل سه فرد را دید. یکی بیمار، دیگری پیر و فرتوت و دیگری مرده. با خود اندیشید که ثروت مرا از هیچ یک از این سه حالت رها نمیکند پس چرا باید زندگی خویش را صرف چیزهایی کنم که خود محکوم به همین ها باشند؟ چه میشود که آن را صرف چیزی کنم که خود نازاده و پیری ناپذیر و مرض ناپذیر و نامیرا باشد؟ مساله بودا رنج بشر بود. او ادعا میکرد که در یک تجربه بزرگ، منشا رنج بشر را و راه گریز از آن را درک کرده....

بعضی ها از تنهایی به همه چیز پناه میبرند. یکی به اطرافیان، یکی به بازی، یکی به بنگ و افیون و دیگری به کتاب و سرگرمی های مبتذل و دم دستی دیگر. اما به نظر من هیچ گریزی از تنهایی نیست. همه آدم ها تنهااند. درست اگر ببینیم خودمانیم و خودمان. ما اصلا چه میدانیم این ها که اطرافمان وول میخورند چی هستند؟! ما غیر از خودمان چه چیزی را میتوانیم بفهمیم؟! اما بعضی ها میزنند به دلش. از خودش به خودش فرار میکنند. اگر به تنهایی تن دادی یک جور خاصی میشوی. مثل آدم هایی که زیاد گم میشوند. آخر میدانید که گم شدن هم حدی دارد. اگر از حدش گذشت دیگر گم شدن نیست.نمیدانم چیست! فقط میدانم...

سهمگین تر از فکر کردن راجع به مرگ، فکر کردن راجع به تولد است. تولد یعنی حضور ناگهان یک موجود در یک محیط. نه زمانش، نه مکانش نه محیطش هیچ کدام به اختیار خودش نیست. از این ها مهمتر اینکه اصل به وجود آمدنش هم در اختیار خودش نبوده. فقط ناگهان به وجود آمده. درون دنیایی که او را احاطه کرده و شکل داده. نه شناختی دارد و نه تجربه ای. تنها چیزی که میداند این است که باید زنده بماند. همه آن هایی که متولد می شوند در قدم اول دنبال زنده ماندنند. عجیب است! با اینکه نمیدانند چرا ولی آن را خوب هم بلدند... تولد حاصل از لقاح. ملاقات دو ماده گوناگون که هر یک بخشی از خصوصیاتت را در ...

مرز بین خوب بودن و بد بودن؟! به نظرم هر چه باشد مهم باور این است که حتما از هر مویی باریک تر است!!! و عجیب این جاست که هر چه خوب تر و هر چه بدتر آن مرز هم باریک تر... و باز هم عجیب تر اینکه هر چه بد بودن را از خود دور تر بدانیم یعنی به آن نزدیک تریم......

فلسفه دانستن، هنرمند بودن، خوش قلم بودن، مدیر بودن و حتی مهربان بودن هیچ کدام هدف های تمامی نیستند. به نظرم میرسد هنر واقعی این است که بدانیم چگونه میشود رنج کمتری برد و لذت بیشتری چشید. و در مرتبه بعد -ولی مهمتر- اینکه چگونه میشود رنج را از زندگی اطرافیان زدود و جایش لذت نشاند......

هیچ چیزی واقعی تر از رنج و لذت در جهان انسان ها پیدا نمیشود. فیلسوف خوب فیلسوفی است که مردم را به جایی راهنمایی کند که لذت بیشتر و رنج کمتری هست ....

"12 yeats a slave" Directed by: Steve McQUEEN -based on a true story- پیشنهاد میکنم این فیلم رو ببینید. غمگینه! اما درک اینکه همین صد و شصت-هفتاد سال پیش تو کشورهایی که الان پیشرو حقوق بشر هستند چقدر اوضاع متفاوت بوده تجربه خیلی جالبیه. اینکه برده داری، نژاد پرستی و خشونت، زمانی جزو مسائل عادی و روزمره جهان بوده و الان تا این حد زشت و کثیف به نظر میرسه آدم رو به درک بهتری از مفهوم انسان میرسونه. فیلم های اجتماعی رو خیلی میپسندم......

نمی گویم جان انسان در این دنیا باارزش ترین دارائیش است! اما عمیقا متاثر میشوم که گاهی میبینم بعضی ها آن را در راه ایدئولوژی ها میگذارند. ایدئولوژی ها خوب بلدند چطور خودشان را باارزش تر از جان انسان ها جا بزنند. خوب هم بلدند رنج بازماندگان را با این توجیه که عزیزشان در راهی متعالی از بین رفته و اینکه الان جایگاهی رفیع دارد و این مزخرفات کم کنند. آدم ها را هیچ وقت نمیشود از پرستش کسانی که رهبر مینامند منصرف کرد. در تمام تاریخ، این ایدئولوژیست ها توده های مردم را دور خود جمع کرده اند و انگار اینطور رقم خورده که این بندگی خودساخته و خود خواسته در وجود آدمی...

بد بودن موسیقی یا خوب بودنش اصلا بحث من در اینجا نیست. من فقط این رو میدونم که ایستادگی در برابر موسیقی در هر دوره و هر فرهنگی جز فضاحت و آبروریزی چیزی نصیب نمیکنه... یعنی موسیقی -فارغ از خوب و بد بودنش- اصلا چیزی نیست که هیچ نوع قدرتی توان حذفش رو داشته باشه. گاهی وقت ها در حماقت و ساده لوحی بعضی ها درمیمونم که چقدر راحت این فضاحت و آبروریزی رو نصیب خودشون میکنند......

گاهی برخوردهای سنت و مدرنیته خیلی جذاب و گیج کننده می شود. تفاوت های سنت و مدرنیته بخصوص در ارزش های اخلاقی و خوب و بدهای رفتاری خیلی خوب خودشان را نشان میدهند. یکی معتقد است که بازیگر و موسیقی دان ایرانی باید فلان گونه رفتار کند و دیگری به چیزی کاملا متضاد معتقد است. اولی که میبیند زورش به این هجوم فرهنگی نمیرسد و هر روز معتقداتش دارد بیشتر به فراموشی میرود و بیشتر از سکه می افتد زورش میگیرد و حتی فحش ناموسی هم میدهد و دیگری از شدت تعجب با چشمانی از حدقه بیرون زده به رفتار و گفتار اولی مینگرد که مگر چه اتفاقی افتاده؟؟؟ یکی داستان حضرت ابراهیم و قربانی ...

طبیعت جهان با جدیتی بی حد و اندازه گردش دارد و هیچ پروای هیچ کدام از مزخرفاتی که ممکن است در ذهن های کم بهره ما بیاید را ندارد... میسازد، زنده میکند، می میراند، خراب میکند و رودربایستی هیچ کس هم را ندارد. انسان هم جزوی از کل این طبیعت است. طبیعتی خیلی خیلی هوشمند و خودآگاه و خیلی هم حسابگر. اخلاقی دارد که همه ما بویی از آن برده ایم. تکلیف هر کس را هم اندازه فهمش به گردنش گذاشته تا اگر فهمید و تکلیفش را ادا نکرد پایش را بخورد. هر فلسفه ای که انسان را تافته ای جدا بافته از این طبیعت آفریننده و هوشیار بداند قصه و افسانه است......